Geçen hafta 19 Mart’ta kızkardeşim istanbula geldi. Gelirken de yanlarında Yunus Emreyi getirdiler. Yeğenimi yazdan bu yana görmemiştim. Bakıcıları çocuğu dövdüğü için kovmuşlar mecburen yanlarında getirdiler. 20 Mart akşamı hep beraber Ataköyde buluşup bir yemek yedik. Orada ikisi çok iyi anlaştılar. Yaz ayında görüştüklerinde Selin henüz çok küçüktü. Onun itme kakmalarına dayanamıyor, yere düşüyor ağlıyordu. [...]
Uf oldu veya acıdı gibi şeyleri söyleyebilmesi çok güzel. Zira canının yanıp yanmadığını belirtmesinin en güzel şekli. 2 gün önce Cuma günü sabah erkenden Amerikan Hastanesine gittik. Burnumdaki kemik eğriliği ve sinüslerdeki tıkanma giderildi. ameliyattan 4-5 saat sonra hastaneden çıkıp eve gitmeye hazırdım ama doktor son bir temizlik için müdehale ettiğinde çok kan kaybedince ve [...]
Dün akşam Selin’in uyku vakti geldiğinde yataga götürdük. Hatta biraz geçmişti bile. Saat 22:00 oluştu. Yaklaşık annesiyle 1 saat yatakta kaldılar ama ne mümkün uyumuyor. Kendi kendine konuşuyor, birşeyler söylüyor. Arada Babaci dediğini duyuyordum. Bir türlü uyumadı. Hatta Hilmiye neredeyse uyumak üzereydi. Gündüz uykusunu da fazla uyumamıştı. Baktım bu olay böyle devam edecek yanlarına gittim. [...]
Artık yavaş yavaş kelimeler şekillenmeye başladı. Babaciii kelimesinin yerine Babacım diyebiliyor. Eskiden “su” diyemezdi. “Bua” diyordu. Bunu da düzeltti. Henüz cümle kurma aşamasına gelemedi ama yakınca o da olacak gibi. Geçenlerde Hilmiyenin sözlerini tekrarlayıp “basit babaci basit” demişti. Ağzımızdan çıkan bir çok kelimeyi nasıl kapıyorsa hemen tekrarlıyor. Ben işten eve gelince işyeri giriş kartımı boynumdan [...]
Bugün yani 12 Ocak çok ilginç bir ay oldu. Bugün yeğenim Yunus Emre 2 yaşını bitirdi. Aynı zamanda Derin’in de doğum günü. Veeee Selin Ecem de 17 ayını tamamlamış oldu. Ömrünüz uzun, bahtınız açık olsun çocuklar. Bazen geriye dönüm yazılarımı okuyunca, yazmakla ne kadar doğru karar verdiğimi anlamış oluyorum. insanlar bir zaman sonra geçmişi unutuyor, [...]
